Πάσχα στην ελληνική επαρχία...

Εικόνες πασχαλιάτικες... Όπου οι άνθρωποι έχουν ακόμα τη δυνατότητα να κρατούν τα έθιμα. Όπως τα κάναμε κάποτε σε όλη την Ελλάδα και τα χαιρόμαστε...

Παρακολουθούμε από κοντά τη διαδικασία του ψησίματος του παραδοσιακού οβελία. Στη σούβλα ένας μαθητής του Λυκείου και δίπλα τους ένας γονιός που προσπαθεί να δει αν το κοντοσούβλι είναι έτοιμος μεζές για το πρώτο κρασί της ημέρας...

Θα ακολουθήσουν κι αλλά, καθώς θα ολοκληρωθεί το ψήσιμο του αρνιού... Οι Έλληνες ξέρουν να ζήσουν και προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους κάποιες κακιές στιγμές.

Γυρνούν από σπίτι σε σπίτι κι εύχονται “Χριστός Ανέστη” και “Χρόνια πολλά” πίνουν και κανένα κρασί... Να περάσει όμορφα η μέρα. Θα ακολουθήσει όλη μέρα αυτή τη διαδικασία... Αυτή είναι η ξεχωριστή ομορφιά στην ελληνική επαρχία...

Πασχαλιάτικες ευχές...

Αυτές τις άγιες ημέρες του Πάσχα ευχόμαστε σε όλους να είναι καλά με τις οικογένειες τους, όσο μπορεί να είναι κανείς σ' αυτή τη δύσκολη κατάσταση που μας έχουν φέρει. Ας το παλέψουμε ωστόσο. Το χρωστάμε στον εαυτό μας και στα παιδιά που μεγαλώνουμε. Καλή Ανάσταση, γενικώς...

Καλό Πάσχα από το Σύλλογο Γονέων του 144 Δημοτικού Σχολείου

Ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του 144 Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, Κώστας Ανατολίτης, μας έχει συνηθίσει ως γραφίστας στις εξαιρετικές δημιουργίες του. Δείτε πώς είπε τις ευχές του Συλλόγου του στο Blog τους... Φανταστικό!

Κώστα περιμένουμε δουλειά σου να τη δημοσιεύσουμε εδώ... Χρησιμοποίησε το e-mail που είναι αριστερά επάνω στη μπάρα αυτού του Blog και στείλε μας ότι θέλεις... Έχουμε κρατήσει τη δήλωση σου, ότι συστρατεύεσαι για την καλύτερη ενημέρωση των Συλλόγων μελών μας στελεχώνοντας την Ομάδα Εργασίας για την Επικοινωνία μαζί με άλλους γονείς...

Ανοιξιάτικες εικόνες από την ανθισμένη φύση

Εικόνες μιας ανοιξιάτικης γης που μοιάζει με πολύχρωμο σεντόνι απλωμένο στη γη...

Έχουμε ανάγκη από λίγη ξεκούραση. Τα σχολεία έκλεισαν. Μαθητές, καθηγητές και γονείς έχουν το προνόμιο μιας κάποιας μικρής ξεκούρασης, μιας ανάπαυλας...

Εξάλλου οι μέρες των διακοπών φεύγουν σαν αέρας και ούτε που το καταλαβαίνουμε για πότε είμαστε πίσω στριμωγμένοι, στις συμβατικές υποχρεώσεις μας... 

Απλά πράγματα... Καμιά φορά οι άνθρωποι είναι που τα κάνουμε πολύπλοκα στο μυαλό μας.

Αν γυρίσετε τη ματιά σας πίσω και το ψάξετε θα δείτε πολλές τέτοιες στιγμές. Κι αυτές είναι που κάνουν τη διαφορά... Αυτές που της δίνουν ποιότητα. Ας τις απολαύσουμε, μέρες γιορτινές που είναι. Όσο μπορούμε...

Μ' αγκάθια πλέκουμε σήμερα στεφάνια...

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις, Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη & Μανώλης Μητσιάς.
Παράξενη πρωτομαγιά, μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια, ηρθ' ο καιρός του "έχε γεια", τι να την κάνεις πια την περηφάνια.
Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά, σκοτάδι πέφτει και συννεφιά, ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές, σε κουρασμένες νεκρές ψυχές, σε κουρασμένες νεκρές ψυχές.
Παράξενη πρωτομαγιά, ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση, μα της καρδιάς την πυρκαγιά, πού θα βρεθεί ποτάμι να την σβήσει.
Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά, σκοτάδι πέφτει και συννεφιά, ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές, σε κουρασμένες νεκρές ψυχές, σε κουρασμένες νεκρές ψυχές.
Παράξενη πρωτομαγιά, μ' αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια, ηρθ' ο καιρός του "έχε γεια", τι να την κάνεις πια την περηφάνια.